Sygnały rozluźnienia to „język ciała" pokazujący, że pies wchodzi w stan odpoczynku. Bieżące ich odczytywanie to jedna z najważniejszych umiejętności opiekuna. Najczęstsze (od najsubtelniejszych):

wolniejszy oddech — z szybkiego i płytkiego do równego;
dłuższe mrugnięcie; ziewnięcie (kontrolowane, nie spazmatyczne);
zmiana pozycji — z czujnego „sfinksa" na bok, łapy schowane pod siebie, biodro przesunięte na jedną stronę;
głowa opadająca na łapy; westchnięcie (długi wydech).

Uwaga: część z nich (oblizywanie warg, ziewanie) wygląda podobnie do sygnałów stresu — czytamy je w kontekście. Nagradzanie sygnałów rozluźnienia (smakołykiem podanym spokojnie pod nos, bez markera) wzmacnia stan emocjonalny, nie tylko zachowanie. To podstawa pracy z lękiem, reaktywnością i nadpobudliwością.